Hat geseit d’Welt duerch de Brell vun hierem Literaturstudium. All Dag 3 Bléck, sou eröffnet sech de Bléck an sou zéihen d’Stonnen an der Blummenstroos an d’Land. D’Rees an China well gudd geplangt sen. Emmer um Lafenden, 3 Zeitungen pro Dag an een Unopraktikum as schon geplangt. Hat fiert mam Jazzdance un d’Mier. Heemlech steet eng Alessi Uebstschossel am Regal an d’Elteren schécken eng liewenslaang Verpflichtung op de Konto. Hat, e Kand vum Mettelstand, vum Mettelmoos.
Hien as Graphiker mat sengem Dreitagebart, deen sou doudschick ausgeseit, wann en en am extra oofgebrachenen Spigel kuckt. „Ech hun kee Problem mat engem Uewen!“ schreiwt en an d’Annonce zur Wunnéngssich. Sein ganzt Hab und Gut passt an e Schongcarton, aus Polen, deen en nach extra den Weekend virum Plenneren kaaft huet. D’Kolleegen stin jalous am Gank. 4 Mailadressen op der Visitekaart am Portemonnaie an den Mifa-Velo lehnt un der Mauer am Haff, mee hien fiert seit Méint schwarz, mam Powerbook enner dem Arm. Hien, e Kand vum Mettelstand, vum Mettelmoos.
Wann se allebéid am Summer iwwer d’Kinnékswiss laafen, quellen d’Stroossen iwwer mat Kannerween an Mammen déi un hieren Telefon’en peschen an Stofftuuten schwenken. Déi eegen Gedanken keimen, mee se kommen zu kengem Schloss. Keen Entschloss, keng Entscheedung, d’Kanner vum Mettelmoos halen Risiko fir d’Spill vun de Literaten. Problemer an Aspik. Linda Tripp. Déi Selwergedréinten séier un der Mauer zerdréckt. Op der secherer Seit stoen. Nach een As am Ärmel. Léiwer e Praktikum am Firhaff zum Designer an net zur Vollbeschäftegung. Trotz Arbechtslosenquote, e warmt Zemmer léisst d’Wahrnehmung verblatzen.
3. Stack am Hannerhaff. Hien an hat. E Fonken trefft den Probebaostapel an léisst e Feier loderen. D’Kanner vum Mettelomoos kucken op vun hieren Texter an Graphiken, reell Gefor am Verzug. Mee hier Baich spieren komesches. Sein Kapp entrigelt sech. D’Knäpp reissen, den Stoff fällt, hier Jupe a senger Hand. D’Feier reisst d’Wänn u sech, d’Tapéit brennt, d’Texter an Biller verléieren sech an der Wut vun de Flamen. Hien, hat, d’Kanner vum Mettelmoos, matten am Erliewnes. Hien an him, hat em hien, Schwees a Feierstuerm, mee keen Resultat.
„…e Kand? Lo? Nee… dat geet op kee Fall. Dat kennen mer net finanzéieren an außerdem, denk un dein Weiderkommen an ech well dach och nach eppes erreechen. Hells du d’Waasser oder soll ech goen, soss fakelt eis nach d’Buud oof!?“
Hien, hat, d’Kanner vum Mettelmoos.
Gespeichert unter: 02. record reviews | Schlagworte: father ed, left & right hemisphere, prog, progressive, samudra, tool
Wenn 6 Freiburger Psychologie- und Philosophiestudenten ein fast zweieinhalbstündiges Konzeptdoppelalbum samt 50-seitigem (sic!) Bleiwüstenbooklet über die Eigenheiten und Charakteristiken der beiden Hirnhälften und ihre Auswirkungen auf das Denken, das Wesen und Sein an sich veröffentlichen, Kompositionen lakonische Songtitel à la „Qualia/Abrariness II (including: the chant of Demodokos (Ulysses‘ grief) and the conclusion of thinking – nothing has been changed Part II)„, „Perception I (Including: Part I: The LaPlace Heterodoxy, Part II: Phenomenon & Idea, Part III: Hen Kai Pan/The World Is My Will – The Will Is My Cage)“ oder „Virtutilitarianism II (including: voluntas in machina or King Pronoias instant iteration of a vicious circle)“ tragen, dann ejakuliert der klandestine Anthroposoph. Auf myspace gibt es eine „sounds like“-Sparte. Bei Father Ed steht dort: „…psychoaktive Klanggewächse voll mystischer Schönheit entsprungen aus urgewaltigen Rhythmuserruptionen. Monumentale, wagnerianische Fülle im Wechselspiel mit minimalistisch zarter Instrumentierung… Aus delirial repetitiven Beatmustern werden Soundteppiche gewoben, deren Dichte sich von Takt zu Takt steigert. Perkussive Melodiemotive verlieren sich in frenetische Improvisationen. Endlose Beschwörungsformeln schwellen an zu ekstatischen Schreien, die hypnotisch meditative Trance verwandelt sich in nervenzerreissende Spannung und entlädt sich brachial und gewaltig in einem Refrain von epischem Ausmaß…!“ Man hätte auch kurz und bündig „Tool“ anführen können. Noch Fragen? Irgendwann schreibt jemand seine Diplomarbeit über dieses Opus, garantiert. Mein Spatzenhirn hingegen rafft’s nicht.
![]()
(mehr zum Bewertungssystem findet Ihr in der Score-Legende)